 | ناهید سرشکی |
شوخی
ساده نبود
من بودم اجازهدادم
حلولكنی
در نيمهای از چهاردهم ماه
رخدادی شوی
از خدايانی كه اين چنيناند
و اجازه گرفتم از خودم
نگاهت کنم
اتفاقی ساده را
رأس ساعت چند
چه شوخیِ بیمزه ای!
میبرد به ماه
میزد زمین
و تو!
تاريخات را بردار و برو!
بهم بزن عادتهايم!
از من خواستی سقط كنم تو را ؟
به جگرکُشی تن نمیدهم
و تنم را!
حالا وطن ی شده
از دردهايی كه پيشبينی شدهام
شروع میکنند از اعماق
آغاز که میشوی
پاره پارهام
قرار ما چه بود؟
زمين
دایرهای
در دستهایمان
راه بگیرند
برگردند
به صحنهی جنایت زیبا
شبها
که زمستان را خواب میبینیم
فروردين هشتادوپنج
..............................................................................................................
و این که دچار شوی
بیشتر دوستت بدارند
اصلا نمی شد!
جنازه ا ی
به پشت خوابیده
دمر
دست هایم وسط ثقل زمین
دنیا را بدهم به آب
و خوابم را نزول باران بدهم
زخمِ همسایه را بسپارم به سنگ
نمی شود!
وقتی زنگ ها
زنگ می زنند چند بار
ساعت را زیر بالش - نمی شود نمی شود
- پنهان کرد
و رختخوابی صورتی را پر کرد با پوچ
با هیچ
با مردانی که از عشق
جنازه ای می خواستند
می خواهند
اصلا" نمی شود
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
دراين وب كه بنام وب همه عقايد هست هرگونه مطلبي از هر ديدگاهي درج ميگردد بر خوانندگان محترم واجب است همانطور كه هموطنان را با چهره ها و لباسهاي متفاوت و رنگارنگ مپذيريد تحمل ديگر عقايد را نموده تا اين ديدگاه در كل جامعه ايران نهادينه شده واز تنشها كاسته و آزادي آن نعمت خدادادي كه سالهاست درسياه چال دكانداران دين محبوس و ميليونها هموطن بمنظور پاسداشت و نجات آن ازدم تيغ جلادان گذشته تا به معناي واقعي يكسان و برابر براي همگان لحاظ تا جامعه متعالي گردد.
اين وب پذيراي نظرات شما براي از بين بردن تعصب و تقليد كوركورانه در جامعه است پايان شب سيه سپيده دم آزادي است.