لیل و لیسل

شعری از لیسل مولر

برگردان: کوشیار پارسی

خنده‏ ی زنان

 

لیسل مولر متولد 1924 در هامبورگ آلمان. خانواده‏ اش به سال 1939 از آلمان نازی به آمریکا گریخت.

پس از مرگ مادرش به سال 1953 نوشتن جدی شعر را آغاز کرد.

دفتر شعرهای زیادی از او منتشر شده است.

به سال 1981 جایزه‏ ی ملی کتاب  را برای دفتر "نیاز دارم بیحرکت بمانم"  دریافت کرد و به سال 1997 جایزه ‏ی پولیتزر را برای "زنده باهم، شعر های تازه و برگزیده و و چندین جایزه‏ ی دیگر چون: جایزه ی کارل سندبرگ، جایزه ی شاعر برگزیده ایلینویز.

 

 

خنده‏ ی زنان در آتش

تالارهای بی عدالتی

مدرک‏های جعلی داغ می‏نهند

بر سَبُکی ِ زیبای سپید

 

وراج‏ها در اتاق‏های کنگره

و پنجره‏ ها به ناچار گشوده می‏شوند

تا پرواز ِ سخنان ِ پوچ

 

خنده‏ ی زنان بخار می‏زداید

از عینک ِ پیران:

آلوده‏ می‏کندشان با سرمایی شاد

و می‏خندند از جوانی بازیافته

 

زندانی ِ سیاه‏چال‏های تاریک

در رؤیای ِ دیدن ِ روشنایی ِ روز

گاه ِ اندیشه به خنده‏ ی زن

 

بر آب می‏گذرد و قسمت می‏کند.

آشتی ناپذیر و آشتی می‏دهد دو کرانه را

چون نور ِ مشعل که نشان ِ خبر دارد

 

زبان است، خنده‏ ی زنان

پروازی بلند و ویران‏گر.

بس پیش‏تر از قانون و کتاب مقدس

آن خنده شنیده‏ ایم، به درک آزادی.

 

 

دفتر‏های شعر لیسل مولر:

 

زنده باهم دیگر 1996، آموختن با شنیدن 1990، دست تکان دادن از ساحل، نیاز دارم بی حرکت بمانم 1980، صداهایی از جنگل 1977،  زندگی خصوصی 1975، خواندن برادران گریم برای ژنی